නුඹේ කවිය

සිතුම් එක් තැන්කරපු හීනයක් තියනවා
 නුඹ හොරෙන් ඒ හීනෙ බිදින්නට හදනවා
 ඇවිද ගිය මල් පාරෙ මල් පරව හැලෙනවා
 අඬන්නට හිතෙන මුත් නෙත නොහඬ ඉන්නවා


ගොතන හැම කවියක්ම ඔබට බව දන්නවා
 ඒ දන්න මුත් ඔයා නොදත් සේ ඉන්නවා
 නුඹ නොලියු කවිය මම සිත රවට ගන්නවා
 රැවටිච්ච ඒ සිතම ඔබට කවි ලියනවා

බඹර ගීතය

.
පෙරදා වැතිරිලා ඔය මුදු පෙති මත්තේ
පිනි කැට වැටුණු සුසුමුදු මුව සිප ගත්තේ
පිපිලා තිබුණු මුත් කොතෙකුත් මල් අත්තේ
තනි වුණු කුසුම ඇයි නුඹ මගෙ හිත ගත්තේ

සුපිපුණු මලේ සුපිරුණු රස මකරන්ද
උණුසුම් සුවඳ විද තුරුලේ ගිය  නින්ද
පිනිකැට වැටුණු පෙති වල අම සුව වින්ද
මතකෙට නැගෙන විට වාවනු  පුළුවන්ද

ගෙන මල් සුවඳ හමනා මද පවන දඟ
කිව්වා ඉහළ අත්තක නුඹ පිපුණු    වග
වැට ඇහිරුවා මිහිලොල් එන අතර මග
උන් දැනගන්න ඇති මා විස තුඩෙහි  රග

සූරුය උදා වී අරුණලු වැටෙන    කොට
වනයට නොවේ නුබෙ උරුමය මිඳුලකට
පිනි ඉහිරිලා මද සුළගේ වැනෙනකොට
ලන් කර ගන්න හිතෙනව නුඹ තුරුළුකොට

කීවත් මගේ ගැන ගතු පවනැල්ල ඇදී
එමි නුඹ වෙතට දහසක් මල් වලින් මිදී
සමනලු කොතෙක් ආවත් සිප ගන්න නොදී
මගෙ මල් කැකුළ වීයන් මගෙ දිනය  කදී