නුඹේ කවිය

සිතුම් එක් තැන්කරපු හීනයක් තියනවා
 නුඹ හොරෙන් ඒ හීනෙ බිදින්නට හදනවා
 ඇවිද ගිය මල් පාරෙ මල් පරව හැලෙනවා
 අඬන්නට හිතෙන මුත් නෙත නොහඬ ඉන්නවා


ගොතන හැම කවියක්ම ඔබට බව දන්නවා
 ඒ දන්න මුත් ඔයා නොදත් සේ ඉන්නවා
 නුඹ නොලියු කවිය මම සිත රවට ගන්නවා
 රැවටිච්ච ඒ සිතම ඔබට කවි ලියනවා

බඹර ගීතය

.
පෙරදා වැතිරිලා ඔය මුදු පෙති මත්තේ
පිනි කැට වැටුණු සුසුමුදු මුව සිප ගත්තේ
පිපිලා තිබුණු මුත් කොතෙකුත් මල් අත්තේ
තනි වුණු කුසුම ඇයි නුඹ මගෙ හිත ගත්තේ

සුපිපුණු මලේ සුපිරුණු රස මකරන්ද
උණුසුම් සුවඳ විද තුරුලේ ගිය  නින්ද
පිනිකැට වැටුණු පෙති වල අම සුව වින්ද
මතකෙට නැගෙන විට වාවනු  පුළුවන්ද

ගෙන මල් සුවඳ හමනා මද පවන දඟ
කිව්වා ඉහළ අත්තක නුඹ පිපුණු    වග
වැට ඇහිරුවා මිහිලොල් එන අතර මග
උන් දැනගන්න ඇති මා විස තුඩෙහි  රග

සූරුය උදා වී අරුණලු වැටෙන    කොට
වනයට නොවේ නුබෙ උරුමය මිඳුලකට
පිනි ඉහිරිලා මද සුළගේ වැනෙනකොට
ලන් කර ගන්න හිතෙනව නුඹ තුරුළුකොට

කීවත් මගේ ගැන ගතු පවනැල්ල ඇදී
එමි නුඹ වෙතට දහසක් මල් වලින් මිදී
සමනලු කොතෙක් ආවත් සිප ගන්න නොදී
මගෙ මල් කැකුළ වීයන් මගෙ දිනය  කදී

නුඹ නැති දා.......

උණුසුමක් වෙලා හිද හිම වැටෙන රැයෙ සීත
හීනයෙන් ඇහැරලා නුඹ ගිහින් දුර     ඈත
අදරේ යැ‍යි කිව්ව ගුලි කරන් මුදු     දෑත
මතකයෙන් නොම මිදී ලියනු බෑ කවි ගීත

එළිය පුන් සඳ ඔබයි අසළ මම පොඩි  තරුව
සුවඳ තාමත් දැනෙයි සන්සාරෙ ආ   හුරුව
බිදුනු පෙම් හිත ගාව සුසුම් වැල් පද පිරුව
දිනෙක අත් වැල ලිහී අතර මග තනි  කෙරුව

මිනිඹිරියගෙන් අත්තම්මාට

රෑ අහසේ සඳ ගාවින් තරුවක් නිවි නිවි දිලේවි
ඒ අතරින් අත්තම්මගෙ සුදු මුව මැවි මැවි පෙනේවි
මේ පාරත් මගෙ අම්මා මාව අරන් ගමට එවී
නුඹ නොහිටියහොතින් එහෙම පුන්චි හිතට දුක හිතේවි

පෙරදා තුරුලට අරගන කවි පද නුඹ කියා දුන්න
සිගිති හඬින් මම ගයනවා අත්තම්මේ අහන් ඉන්න
ඉවසිල්ලක් නෑ එනතුරු මට නුඹෙ ඔය මුව දකින්න
මම එනතුරු ඉදිකඩ ළඟ අත්තම්මේ බලන් ඉන්න

සදළුතලේ නැති සුවයක් නුඹෙ උණුසුමෙ මට දැනෙනවා
හෙල හැදියාවට ලොකු වෙන හැටි නුඹ මට කියලා දෙනවා
ගහේ වැලේ ගෙඩි කඩමින් ඇලේ දොළේ පැන නටනවා
ගිරා කොවුල් බට්ටිච්චෝ මම එනකන් මග බලනවා

පත් ඉරු මත සෙනේ සුවඳ පිටු ගාන්ණක් කවි ලියන්න
අත් පොඩි දෙක එකතු කරලා උදේ හවස හැක වදින්න
සිත් අරනේ ඇති පාළුව හැකිවෙයි මට දුරු කරන්න
අත්තම්මේ පාත් වෙන්න සුදු මුව චුට්ටක් ඉඹින්න

බඹරෝ නුඹ යලි එන විට

පිපුණත් අව් කාෂ්ඨකේ නොම වියැලුන මලේ
නුඹේ සුවඳ හැමදාමත් බඹරු වසඟ කලේ
නෙලා ගන්න අතදිග නෑ පිපුන නෙළුම විලේ
රුවැති මලේ සෙනේ සුවඳ නුඹෙන් කඩා හැලේ

හිරු තෙම නැග එන්න කලින් මොහොතක සුව පතා
සීතල පිණි බිදක් එක්ක කලත් මුකුළු කතා
පාට පාට සමනලයකු කැරකුන බව ගොතා
ලෙලෙනා සුළගට හැකිවෙද පතුරුවන්න කතා

වැදී නටුව අග කටුවක් බඹරිදු නද දෙන්නේ
මල් පෙති මත සමනල සලකුනු සොයමින් යන්නේ
රටා ඇන්ද මද සුළගේ මුනිවත සුරකින්නේ
මලක මෙලෙක බඹර සිතක් නෑ තව හදුනන්නේ

නෑඹුල් මල් සුවඳ අරන් හෙට තව මල් පිපෙවී
ඒ මල් කිති කවමින් සමනලු මල් රොන් උරාවී
බඹර තුඩග රැදි උනුසුම මල ළග තනි රකීවී
බඹරෝ නුඹ යලි එන විට ඇය මිලිනව තියෙවී

පොඩි දූට

විලකට හැඩයි ඇත්නම් පිපි විලේ                 පියුම්
මලකට හැඩයි එහි ඇති පෙති තියන              සියුම්
සිතකට සුවයි නෙක සිතුවිලි පුරන               පෙරුම්
මවකට  අගෙයි පිවිතුරු හොඳ දුවෙක්               උතුම්

සුන් දර කවිය පන්හිද මෙතුවක්                 ලිව්ව
පින් සර සුවඳ නුඹ අම්මගෙ හිත                නිව්ව
මන් දිර සදළුතල නොව මහ ගිරි                 පව්ව
නිම් තෙර අසල සැනහෙමි නුඹ විත්            මැව්ව

පැහැසර උදෑසන නටනා පිණි                 බින්දූ
ඇහැ වගෙ බලාගන කිව්වා ගී                  සින්දූ
නැහැමොහොතකටවත් නෙත වෙනතක     රැන්දූ
පැහැසරණියේ මට මනු ලොව සිරි            කැන්දූ

පිණි කැටයක් වගේ නලවන මලක           පෙතී
දිණි තිය සොබාදම රැකවල් කරයි              නිතී
මිණිමුතු කණක සොර සතුරන්  අතට         යතී
හිණි පෙත සොයා ඉගනුම කෙරුවොතින්    ඇතී

ගන්වා සිනා හසරැලි මල් මුව            පොඩිය
අල්වා අතැඟිල්ල නිවැරදි මඟ             අඩිය
නන්වා මිනිස් කම ලෙලදෙන ජය    කොඩිය
පෙන්වා දියන් ලෝකෙට ළදකගෙ    එඩිය

මැණිකෙගෙ වරුණ

සූරිය උදාවන විට ඉරගල කන්දේ
මැණිකෙගෙ මුව අගෙයි මුදු හසරැලි ඇන්දේ
ඇය පා තබා යන තාලෙට බට ලන්දේ
ළැම සාපැටව් නොම ඇහැරී සැප නින්දේ

මත් වී බිඟුන් වන මැද රොන් සොයනවලු
නෙක නෙක රටා මද සුළගත් අදිනවලු
දී රැක වරණ මැණිකෙට ඉග නෙරිය සලු
වැටෙනා කඳුළු නාදලු පෙති පිසිනවලු