මැණිකෙගෙ වරුණ

සූරිය උදාවන විට ඉරගල කන්දේ
මැණිකෙගෙ මුව අගෙයි මුදු හසරැලි ඇන්දේ
ඇය පා තබා යන තාලෙට බට ලන්දේ
ළැම සාපැටව් නොම ඇහැරී සැප නින්දේ

මත් වී බිඟුන් වන මැද රොන් සොයනවලු
නෙක නෙක රටා මද සුළගත් අදිනවලු
දී රැක වරණ මැණිකෙට ඉග නෙරිය සලු
වැටෙනා කඳුළු නාදලු පෙති පිසිනවලු