රටා ඇන්ඳ වැලි මිදුලේ තුරු පත් එක දෙක වැටෙනවා
පිණි වැස්සට මුවා වෙලා රෑහි හඬක් හඬ තලනවා
හෙන්දිරික්කා මල් ගහ යට බට්ටිච්චෙක් ඉකි බිදිනවා
පිපි රුක් මල් සුවඳ අරන් සිහිල් සුළං ගත සිඹිනවා
පෝය සඳට මුවා වෙලා වළා සේල සළු උනනවා
නිල් කඳුයායට හිත දී කෙතේ කරල් කිරි වදිනවා
නිශා කතගෙ උවමනාව ඉන් පමණක් ඉටු කෙරෙනවා
පාන් පැලේ තාන් එළිය මදි වෙයි ඝනදුර මකන්න
සේද වළාකුලේ එපා සඳේ එළිය හොරා ගන්න
හිත අද්දර හුදකලාව තනිකම කුර ගගා දුන්න
සිල්සුවඳට මුවා වෙලා හැකි වේවිද මකා ගන්න
තුරු සෙවනැලි මත්තෙන් සඳ එළිය ගලා එන මිඳුලට
කඩුපුල් මල් දෑස් හරියි තුරුල් වෙලා සඳ සිසිලට
කිමද පලක් සඳ එළියෙන් පාළු අඳුරු වන වදුලට
මතකය තව තුරුළු වෙයන් සුවයක් වී නෙත කඳුලට
හිත පාරන අතීතයට බැරිනම් සිත වැට බදින්න
වාන් දමන වේදනාව නොහැක කඳුළු දොර වහන්න
ජීවිතේට ඉඩ දුන්නත් අතැඟිලි අතරින් වැටෙන්න
බලාපොරොත්තුවේ එපා යලි මතකෙට පන පොවන්න
No comments:
Post a Comment