නුඹේ කවිය

සිතුම් එක් තැන්කරපු හීනයක් තියනවා
 නුඹ හොරෙන් ඒ හීනෙ බිදින්නට හදනවා
 ඇවිද ගිය මල් පාරෙ මල් පරව හැලෙනවා
 අඬන්නට හිතෙන මුත් නෙත නොහඬ ඉන්නවා


ගොතන හැම කවියක්ම ඔබට බව දන්නවා
 ඒ දන්න මුත් ඔයා නොදත් සේ ඉන්නවා
 නුඹ නොලියු කවිය මම සිත රවට ගන්නවා
 රැවටිච්ච ඒ සිතම ඔබට කවි ලියනවා

බඹර ගීතය

.
පෙරදා වැතිරිලා ඔය මුදු පෙති මත්තේ
පිනි කැට වැටුණු සුසුමුදු මුව සිප ගත්තේ
පිපිලා තිබුණු මුත් කොතෙකුත් මල් අත්තේ
තනි වුණු කුසුම ඇයි නුඹ මගෙ හිත ගත්තේ

සුපිපුණු මලේ සුපිරුණු රස මකරන්ද
උණුසුම් සුවඳ විද තුරුලේ ගිය  නින්ද
පිනිකැට වැටුණු පෙති වල අම සුව වින්ද
මතකෙට නැගෙන විට වාවනු  පුළුවන්ද

ගෙන මල් සුවඳ හමනා මද පවන දඟ
කිව්වා ඉහළ අත්තක නුඹ පිපුණු    වග
වැට ඇහිරුවා මිහිලොල් එන අතර මග
උන් දැනගන්න ඇති මා විස තුඩෙහි  රග

සූරුය උදා වී අරුණලු වැටෙන    කොට
වනයට නොවේ නුබෙ උරුමය මිඳුලකට
පිනි ඉහිරිලා මද සුළගේ වැනෙනකොට
ලන් කර ගන්න හිතෙනව නුඹ තුරුළුකොට

කීවත් මගේ ගැන ගතු පවනැල්ල ඇදී
එමි නුඹ වෙතට දහසක් මල් වලින් මිදී
සමනලු කොතෙක් ආවත් සිප ගන්න නොදී
මගෙ මල් කැකුළ වීයන් මගෙ දිනය  කදී

නුඹ නැති දා.......

උණුසුමක් වෙලා හිද හිම වැටෙන රැයෙ සීත
හීනයෙන් ඇහැරලා නුඹ ගිහින් දුර     ඈත
අදරේ යැ‍යි කිව්ව ගුලි කරන් මුදු     දෑත
මතකයෙන් නොම මිදී ලියනු බෑ කවි ගීත

එළිය පුන් සඳ ඔබයි අසළ මම පොඩි  තරුව
සුවඳ තාමත් දැනෙයි සන්සාරෙ ආ   හුරුව
බිදුනු පෙම් හිත ගාව සුසුම් වැල් පද පිරුව
දිනෙක අත් වැල ලිහී අතර මග තනි  කෙරුව

මිනිඹිරියගෙන් අත්තම්මාට

රෑ අහසේ සඳ ගාවින් තරුවක් නිවි නිවි දිලේවි
ඒ අතරින් අත්තම්මගෙ සුදු මුව මැවි මැවි පෙනේවි
මේ පාරත් මගෙ අම්මා මාව අරන් ගමට එවී
නුඹ නොහිටියහොතින් එහෙම පුන්චි හිතට දුක හිතේවි

පෙරදා තුරුලට අරගන කවි පද නුඹ කියා දුන්න
සිගිති හඬින් මම ගයනවා අත්තම්මේ අහන් ඉන්න
ඉවසිල්ලක් නෑ එනතුරු මට නුඹෙ ඔය මුව දකින්න
මම එනතුරු ඉදිකඩ ළඟ අත්තම්මේ බලන් ඉන්න

සදළුතලේ නැති සුවයක් නුඹෙ උණුසුමෙ මට දැනෙනවා
හෙල හැදියාවට ලොකු වෙන හැටි නුඹ මට කියලා දෙනවා
ගහේ වැලේ ගෙඩි කඩමින් ඇලේ දොළේ පැන නටනවා
ගිරා කොවුල් බට්ටිච්චෝ මම එනකන් මග බලනවා

පත් ඉරු මත සෙනේ සුවඳ පිටු ගාන්ණක් කවි ලියන්න
අත් පොඩි දෙක එකතු කරලා උදේ හවස හැක වදින්න
සිත් අරනේ ඇති පාළුව හැකිවෙයි මට දුරු කරන්න
අත්තම්මේ පාත් වෙන්න සුදු මුව චුට්ටක් ඉඹින්න

බඹරෝ නුඹ යලි එන විට

පිපුණත් අව් කාෂ්ඨකේ නොම වියැලුන මලේ
නුඹේ සුවඳ හැමදාමත් බඹරු වසඟ කලේ
නෙලා ගන්න අතදිග නෑ පිපුන නෙළුම විලේ
රුවැති මලේ සෙනේ සුවඳ නුඹෙන් කඩා හැලේ

හිරු තෙම නැග එන්න කලින් මොහොතක සුව පතා
සීතල පිණි බිදක් එක්ක කලත් මුකුළු කතා
පාට පාට සමනලයකු කැරකුන බව ගොතා
ලෙලෙනා සුළගට හැකිවෙද පතුරුවන්න කතා

වැදී නටුව අග කටුවක් බඹරිදු නද දෙන්නේ
මල් පෙති මත සමනල සලකුනු සොයමින් යන්නේ
රටා ඇන්ද මද සුළගේ මුනිවත සුරකින්නේ
මලක මෙලෙක බඹර සිතක් නෑ තව හදුනන්නේ

නෑඹුල් මල් සුවඳ අරන් හෙට තව මල් පිපෙවී
ඒ මල් කිති කවමින් සමනලු මල් රොන් උරාවී
බඹර තුඩග රැදි උනුසුම මල ළග තනි රකීවී
බඹරෝ නුඹ යලි එන විට ඇය මිලිනව තියෙවී

පොඩි දූට

විලකට හැඩයි ඇත්නම් පිපි විලේ                 පියුම්
මලකට හැඩයි එහි ඇති පෙති තියන              සියුම්
සිතකට සුවයි නෙක සිතුවිලි පුරන               පෙරුම්
මවකට  අගෙයි පිවිතුරු හොඳ දුවෙක්               උතුම්

සුන් දර කවිය පන්හිද මෙතුවක්                 ලිව්ව
පින් සර සුවඳ නුඹ අම්මගෙ හිත                නිව්ව
මන් දිර සදළුතල නොව මහ ගිරි                 පව්ව
නිම් තෙර අසල සැනහෙමි නුඹ විත්            මැව්ව

පැහැසර උදෑසන නටනා පිණි                 බින්දූ
ඇහැ වගෙ බලාගන කිව්වා ගී                  සින්දූ
නැහැමොහොතකටවත් නෙත වෙනතක     රැන්දූ
පැහැසරණියේ මට මනු ලොව සිරි            කැන්දූ

පිණි කැටයක් වගේ නලවන මලක           පෙතී
දිණි තිය සොබාදම රැකවල් කරයි              නිතී
මිණිමුතු කණක සොර සතුරන්  අතට         යතී
හිණි පෙත සොයා ඉගනුම කෙරුවොතින්    ඇතී

ගන්වා සිනා හසරැලි මල් මුව            පොඩිය
අල්වා අතැඟිල්ල නිවැරදි මඟ             අඩිය
නන්වා මිනිස් කම ලෙලදෙන ජය    කොඩිය
පෙන්වා දියන් ලෝකෙට ළදකගෙ    එඩිය

මැණිකෙගෙ වරුණ

සූරිය උදාවන විට ඉරගල කන්දේ
මැණිකෙගෙ මුව අගෙයි මුදු හසරැලි ඇන්දේ
ඇය පා තබා යන තාලෙට බට ලන්දේ
ළැම සාපැටව් නොම ඇහැරී සැප නින්දේ

මත් වී බිඟුන් වන මැද රොන් සොයනවලු
නෙක නෙක රටා මද සුළගත් අදිනවලු
දී රැක වරණ මැණිකෙට ඉග නෙරිය සලු
වැටෙනා කඳුළු නාදලු පෙති පිසිනවලු

හෙන්දිරික්කා මල් ගහ යට

ඉස්සර වාගෙම බැතියෙන් සඳ පෝයට ඇවිත්   යනවා
රටා ඇන්ඳ වැලි මිදුලේ තුරු පත් එක දෙක වැටෙනවා
පිණි වැස්සට මුවා වෙලා රෑහි හඬක් හඬ      තලනවා
හෙන්දිරික්කා මල් ගහ යට බට්ටිච්චෙක්  ඉකි බිදිනවා

පිපි රුක් මල් සුවඳ අරන් සිහිල් සුළං ගත සිඹිනවා
පෝය සඳට මුවා වෙලා වළා සේල සළු    උනනවා
නිල් කඳුයායට හිත දී කෙතේ කරල්  කිරි   වදිනවා
නිශා කතගෙ උවමනාව ඉන් පමණක් ඉටු කෙරෙනවා

පාන් පැලේ තාන් එළිය මදි වෙයි ඝනදුර   මකන්න
සේද වළාකුලේ එපා සඳේ එළිය හොරා     ගන්න
හිත අද්දර හුදකලාව තනිකම කුර ගගා    දුන්න
සිල්සුවඳට මුවා වෙලා හැකි වේවිද මකා    ගන්න

තුරු සෙවනැලි මත්තෙන් සඳ එළිය ගලා එන මිඳුලට
කඩුපුල් මල් දෑස් හරියි තුරුල් වෙලා සඳ    සිසිලට
කිමද පලක් සඳ එළියෙන් පාළු අඳුරු වන   වදුලට
මතකය තව තුරුළු වෙයන් සුවයක් වී නෙත කඳුලට

හිත පාරන අතීතයට බැරිනම් සිත වැට    බදින්න
වාන් දමන වේදනාව නොහැක කඳුළු දොර  වහන්න
ජීවිතේට ඉඩ දුන්නත් අතැඟිලි අතරින්   වැටෙන්න
බලාපොරොත්තුවේ එපා යලි මතකෙට පන පොවන්න

සුසුම් සුවඳ

සුවඳ කැකුළු මල් තලලා සමනලුන්ට පැණි උරන්න
පාට පාට කුරුල්ලන්ට හඬ දුන්නා ගී          කියන්න
සිත් විමනට සෙනෙහස දී කීතු කීතු කර         දමන්න
නුඹ කොහොමද එරෙහි වුනේ එය විතරක්  කියා දෙන්න

සීත පවන් දැවටිලා මල් මත තොල් පෙති         තියා
මලේ සුවඳ අරන් හෙමින් කොහෙදෝ ඈතට    ගියා
මතක කදුළු ඉතිරිලා හදේ කොනක කවි          ලියා
මෙතුවක් නොලියූ කවියක් දුන්නා නුඹ මට     කියා

රෑ හීනෙක හමු වෙලා අතැගිලි යුග      පටලලා
සුසුම් සුවද විද ගන්නට හිටියෙමි පෙර මග  බලා
කටුක කදුලු නෙත පුරා හීන ගියත් බොද    වෙලා
වස්සානය ගෙන දෝතට ඉමි පෙර මග නෙතු හෙලා

දූ එන මඟ

සමනලයෙකු තටු සලා
රෝස මලක හැංගිලා
තුරු වදුලේ බට්ටිච්චෙක්
හෙමිහිට එබිකම් කලා

පිපුනු කුසුම් අතු අඟ
නැමී කරටි එන මඟ
සිසිල් සුළං ගත සිබිනවා
වෙනදා වගෙ නෑ දඟ

පිනි අහුරක නෑවිලා
සුවඳ දසත පතුරලා
සමන් පොට්ටු ඇස් අරින්න
ඉන්නවා පෙරමඟ බලා

තිත්ත පැටව් වක්කඩ
අමතක කර කොක්තුඩ
පොරකන්නේ මේ විදිහට
බලන්න දියණිගෙ හැඩ

පැය දින සති වී ගෙන
ඇත කාලය ඉගිලෙන
සිගිති දෙපා ගැටුනු බිමේ
අද එයි ඇය දිවගෙන

ලැබ සක්විති විදුනැණ
අබරණ කුමටද වෙන
කිතුගොස මේ පවසන්නේ
කුලවත් දියණිගෙ ගුන

තුටු කඳූලැලි නෙත ඉනූ
සිතුවිලි කඳ ඉවසනූ
දෙපා වැළද නමදින ඈ
සිප ගන්නට ඉඩ දෙනූ

මුතු කැට වුනේ වැහි බිදු නොව නෙත කදුළුයි

.
සෙනෙහස සතුට සාමය හද පතුලෙ මවා
සිසිලස සදනවා හමනා සුළඟ පවා
කවි රස පෙවූ කවි කැල සිප් සතර පොවා
සිහිපත් කරනවා නිති මගෙ සිරස නවා

රළු ගල් බොරළු අතරින් දිය ගලන රිදී
සුරැකිව රකින සිතුවිලි රල නොමැත සිදී
සැනසුම සොයමි කවදත් කවි දැහැනෙ වැදී
කුත ගුන පිරුන කවි කම හිත පතුලෙ නිදී

යන මග ගල් මුගුරු කටු කෙහෙලැල් මතිනේ
මැකුමට සුසුම් එක හසරැල්ලක් ඇතිනේ
නිල් කොලවල නෙමෙයි මිනිසත් කම එතුනේ
නුඹලගෙ ඇසුර ළග සරසවි දූ පුතුනේ

දයාබර අනුරුදය

සියපත් තඹර අතරේ පෙති පිරුනු ගොමූ
මිහිරද උරයි රොන් නාදය සමඟ ගුමූ
සුදු අරලියා සුවඳයි නිති පවනෙ හැමූ
විදු බිම අකුරු කළ සමරමි සිරස නැමූ

මව්නි දයාබර...!!

හිරු නැඟ එද්දි රන්අරුනළු කරලා___ මුදුන්
ගී පද ගයයි සියොතුන් කැල උයනෙ_ නදුන්
සිහිපත් කරන් කවි කම දුන් ගෙදර___ බුදුන්
දෙපතුල් නැමැඳ තවරන්නම් සුවඳ___ සඳුන්

අවසරයි මට....

කවියට උරුම උනු අත්තටු_____ විදාහැර
කවි ලොව සැරිසරා කරනෙමි__  පියාසර
විහිදුන මුවඟ හසරැළි මල්_____ සිනාසර
රස හිතවතුනි අවසර මට______ දයාබර

පළමු කූජනය

ඇඟිලි තුඩඟින් සයිබර් අවකාශයට මුදාහරින මගේ සිතුවිලි සියත් කැල "කූජනා" නමින් සයිබර් බ්ලොග් සහෘදයන් වෙත මෙසේ මුදාහරින වගයි...!!